Ey benim nazlı ceylanım, severim, severim, kimse bilmez
Bir ateş düştüki başa; tüterim, kimseler bilmez
Ey benim nazlı çiçeğim; severim, severim kimse bilmez
Bir ateş düştüki başa; tüterim kimseler bilmez
Bak şu kalbimin işine, saldı sevdayı başıma
Gece gündüz aşk ateşi ile yanarım, yanarım kimse bilmez
Ben aşığım, ben aşığım, değmeyin dostlar
Bugün benim için ötsün kuşlar
Ne olur bugün benim için essin rüzgar
Otobüslere bugün bilet atmayın; parasız götürsün dolmuşlar
Bugün, “Bugün Pazar” şiirini benim için yazmış olmalı nazım
Mutlaka benim için yazmış olmalı
Çiçekler benim için açsın, yağmur benim için yağsın
Ben aşığım…
Varın söyletin hayına, girmesin benim kanıma
Bir ateş düştüki başa, tüterim kimseler bilmez
Bak şu kalbimin işine, saldı sevdayı başıma
Gece gündüz aşk ateşi ile yanarım, yanarım kimse bilmez
Ben aşığım, değmeyin dostlar
Bugünde benim için akmasın trafik
Benim için ağlamasın hiçbir çocuk
Günü geldi; ama ödemiycem kiramı
Borçlarımı ödemeyeceğim
Bu gün ne olduysa oldu, seni sevdiğimi anladım
İstanbul bile güzel gözüktü gözüme, bizim gözüktü
Bir türkü tutturdum gevheriden, onu bile güldürdüm halime
Bak şu kalbimin işine, saldı sevdayı başıma
Gece gündüz aşk ateşi ile yanarım, yanarım kimse bilmez…
(yücel arzen/kimseler bilmez)
sevipte söyleyememek, kalbine atmak, derinlere gömmek… dilinin ucuna gelen sözcükleri, yüreğinden geçenleri sürekli ertelemek… acı ve hazin ötesi. tatmayın, merak da etmeyin bu duyguyu. yaralar, günlerinizi mahveder.. geride sadece tutuklu bir kalp, kırık birkaç sözcük, ve uzaklara dalarak hatırlayacağınız bir kaç anı bırakır sadece.. gerisi yalan.
